De laatste DEV Dames toernooiavond van het seizoen had alles in zich wat voetbal zo mooi maakt: spanning, saamhorigheid, strijd, vreugde en een vleugje weemoed.
Beide vrouwenteams begonnen de avond in een bijzondere uitgangspositie. In hun eigen poule stonden ze bovenaan. De titel lonkte, maar niets was nog beslist. Alsof de spanning nog niet groot genoeg was, trok er voorafgaand aan de wedstrijden ook nog een flinke storm over het sportpark. Even leek het erop dat de avond anders zou verlopen dan gehoopt. Maar zoals zo vaak dit seizoen bleef iedereen rustig. De storm ging liggen, de lucht klaarde op en beide teams waren klaar voor de allesbeslissende avond.
Door wat wijzigingen in de samenstelling sprong Judith team 2 bij, zoals altijd met haar enorme inzet en energie. Ze had er zin in. Pascal nam de honneurs waar voor Vincent, die tot zijn grote verdriet niet aanwezig kon zijn. Team 2 vocht voor iedere meter. Met de enthousiaste ondersteuning van Inge, die vanwege een blessure haar bijdrage vanaf de zijlijn leverde, werd er geknokt voor elk punt. Uiteindelijk kwam het team slechts één punt tekort. Natuurlijk komt dan even die bekende vraag voorbij: wat als…? Maar die gedachte maakte al snel plaats voor trots. Trots op een prachtig seizoen, op de ontwikkeling die is doorgemaakt en op alle mooie momenten die samen zijn beleefd.
Voor team 1 was de opdracht helder: winnen. En dat bleek het motto van de avond. De eerste wedstrijd was direct van groot belang. Door rust in het spel te brengen, elkaar te blijven vinden en als team te spelen, werd overtuigend gewonnen. Die lijn werd doorgetrokken in de wedstrijden die volgden. Met vertrouwen, plezier en strijdlust werd wedstrijd na wedstrijd naar zich toe getrokken.
Een bijzonder moment was er ook voor Esther. Na een periode van herstel na een fikse blessure kon ze er deze avond weer vol voor gaan. En dat liet ze zien ook. Met een prachtige goal bekroonde ze haar inzet en maakte ze direct duidelijk dat ze weer helemaal terug is. Op zulke momenten zie je hoeveel plezier ze op het veld heeft – en hoe waardevol haar bijdrage voor het team is.
Het resultaat: een dikverdiend kampioenschap!
De vreugde was groot en werd op passende wijze gevierd, inclusief een welverdiend biertje onder de douche. Maar de echte afsluiting vond plaats bij De Noot, waar Bart alles tot in de puntjes had geregeld. Daar werd teruggekeken op een seizoen vol sportieve hoogtepunten, gezelligheid en onvergetelijke feestjes.
Wat vooral overheerst, is trots. Trots op een groep fanatieke en gezellige vrouwen die week in, week uit op het trainingsveld staan, elkaar blijven uitdagen en tijdens wedstrijden alles geven. We zijn inmiddels een aantal jaren onderweg en de groei is indrukwekkend. Niet alleen individueel, maar juist ook als team.
Die ontwikkeling is te danken aan onze eigen inzet, maar zeker ook aan de tomeloze energie, het geduld en de betrokkenheid van onze trainers. Zij hebben een onmisbare bijdrage geleverd aan waar we nu staan.
Als kers op de taart kwam ook voorzitter Lonneke langs om ons aan te moedigen en team 1 persoonlijk te feliciteren met het kampioenschap.
Met opgeheven hoofd verlieten beide teams het veld. Trots op wat bereikt is, dankbaar voor alles wat we samen hebben meegemaakt en met stiekem alweer een beetje verlangen naar de volgende training, de volgende wedstrijd en het volgende seizoen.
Want één ding is zeker: dit verhaal is nog lang niet af.
