• Het was of de weergoden het al aankondigde: vanaf een grijs en somber Doorn reden we naar een fijn zonnetje in Den Dolder. En een zonnige wedstrijd werd het, ik zeg de beste van dit seizoen. Helaas ook de laatste officiële zoals het zich laat aanzien…Daarover zo meer.
    In de eerste fase van dit seizoen werd het nog een bloedstollende 0-0. We herinneren ons daar nog van dat DEV een goede tweede helft speelde. De instelling waarmee toen gespeeld werd was nu meteen vanaf de start zichtbaar. Al na twee minuten met een levensgrote kans voor Jip. Jip die even later alsnog tot scoren kwam na een assist van Milan vanaf rechts.
    Bijna werd die voorsprong alweer uit handen gegeven toen Twan – die verder een prima wedstrijd speelde – zijn man liet lopen. Gelukkig hebben we dan Felipe nog als sluitpost met weer één van zijn tover reddingen – we hadden er uiteindelijk twee nodig vandaag – en daarna nog hulp van de paal.
    Dat was het verder ook wel wat de kansen voor DOSC betrof in die eerste helft. Sterker nog: de tegenstander gaf ons de wind in de zeilen met een foute terugspeelbal. Een cadeautje dat bekwaam door Maurits werd uitgepakt voor de 0-2.
    De druk op het vijandelijk doel bleef onverminderd hoog en dat leidde tot de volgende grote kans : Emanuel alleen voor de keeper. Helaas wachtte hij te lang om uit te halen. Je zag hoe dit hem tergde en dat kwam er helemaal uit toen hij een rebound van een schot van Pieter vol in de touwen joeg: 0-3 (zie foto). Vanaf dat moment was het ook voor DOSC duidelijk dat het DEV was die hier heer en meester was.
    Het grootste gevaar was dat we er iets te gemakkelijk over zouden gaan denken, dat was dan ook een belangrijk bespreekpunt in de rust. Gelukkig bleef het allemaal vol overeind. Prachtig hoe dit team er op het veld uitzag: vol beleving-, inzet en concentratie. Een team dat bezig was een onvergetelijke voetbal herinnering te creëren. Als het dan toch de laatste competitie wedstrijd moet zijn dit jaar, dan maar meteen een hele mooie.
    DOSC had verder de pech dat de keeper geblesseerd moest afhaken, al vroeg in de tweede helft. Ook het oponthoud dat daarmee gemoeid was had geen effect op de focus van de jongens. Nu was het Jip weer die knap opendraaide richting het doel en een juweel van een doelpunt maakte. Zijn tweede van de wedstrijd.
    Een ongelukje achterin – een foutje van de voor de rest soeverein spelende Ruben - bracht DOSC warempel op de 1-4. Kort daarop nog een onnodige vrije trap op een meter of 20…Het moet natuurlijk ook niet kort na elkaar 2-4 worden, dan kan een pot ook kantelen… Hier hadden we het tweede magistrale keeperswerk van Felipe nodig, want het was bepaald een fraaie free kick.
    Wat daarna volgde was voetbal van een grote schoonheid. Een perfecte diepe bal van Niek op de stropdas van Pieter leidde tot de fraaie 1-5.
    Daarna nog een schoolvoorbeeld van hoe mooi simpel voetballen kan zijn: Emanuel past precies op tijd op de doorgelopen Gijs-, Gijs precies op maat op de inlopende Maurits-, Maurits schuiver in de hoek en doelpunt: 1-6. Dat was de eindstand. Vier wedstrijden gespeeld: twaalf punten. En vandaag een team aan het werk gezien die gewoon voor het kampioenschap had kunnen gaan. Kampioen in de eerste klasse, moet je heel wat kunnen. Als je kijkt hoe hecht dit team is-, hoe goed er getraind wordt en hoe gretig de wedstrijden worden gespeeld dan kunnen Jos en ik alleen maar heel erg trots zijn. Ik vind dus dat de O15-1 moet worden uitgeroepen tot de morele kampioen in een door Corona (alweer) verstoorde competitie.
    Voor nu in elk geval met een grote glimlach het weekend in.