• Halverwege december – toen ik zelf nog voor werk op Curacao was – zag ik een fraai vormgegeven app voorbijkomen met het hele voorbereidingsprogramma van ons voetbalteam afkomstig van Jos.

    Maar hoe goed Jos dat ook allemaal had voorbereid; vanuit het niets kwam Koning winter roet in het eten gooien…
    Onverwacht inderdaad, want inmiddels wisten we toch allemaal niet beter of onze winter is inmiddels een vrij saaie prolongatie van de herfst geworden met hooguit een dagje schaatsen op een opgespoten baantje of wat laffe vlokken die in no-time weer verdwenen zijn.
    Niemand was er nog op voorbereid om een ruime week wakker te worden in een witte wereld en journaals die openen met geschaarde vrachtauto’s-, onder dikke sneeuwmassa’s bezweken daken en – gelukkig ook – de nodige oud-Hollandse sneeuwpret.

    En dus zaten we met een voorbereidingsprogramma dat meteen aan revisie toe was. Geen eerste veldtrainingen en ook geen eerste oefenwedstrijd. De onmogelijkheid om op afzienbare tijd onze velden te betreden liet Jos nog eens zien op een veelzeggende foto waar je op het kunstgras toch een 25/30 cm sneeuw ziet liggen. (Zie bijgevoegde afbeelding)
    Je krijgt er beelden bij van hoe je daar een speler tackelt; om hem dan pas in het voorjaar weer terug te vinden. Of hoe we daar met een paar teams een beeldentuin van 22 sneeuwpoppen van hadden kunnen maken in een spelsituatie die we normaal gesproken met een magneetbord zouden uitleggen. Ergens wel jammer dat we dat laatste niet werkelijk hebben gedaan – we hadden er onze plaatselijke krant waarschijnlijk wel mee gehaald…

    Maar we zijn op een iets minder kunstzinnige wijze toch gaan improviseren. Ten eerste zijn we een uur op de zaterdagmorgen naar de sportschool gegaan. Waarin je ook weer ziet hoe fijn het soms ook is om in een dorp te wonen en hoe het verenigingsleven daar werkt: de mannen van de sportschool hebben op verschillende manieren ook een sterke band met DEV Doorn. En zo deden zij zelf het aanbod aan de teams om ‘indoor’ te komen trainen, gewoon gratis en voor niks.
    Tegelijkertijd grepen de jongens deze mogelijkheid met beide handen aan – om naderhand die beide handen buiten te gebruiken om een sneeuwballen naar elkaar te gooien. Want het blijven natuurlijk wel jongens.
    In de tussenliggende week wist de sneeuwlaag op onze velden nog van geen wijken. Dan moet je als trainersduo ook iets natuurlijk… Nu waren we toch al van plan om op een nog meer persoonlijke manier met de spelers in gesprek te gaan welke positie zij op het veld nu precies ambiëren en – nog belangrijker – wat zij daar zelf bereid zijn om voor te doen. Dus hebben we niet zozeer hun lijf en benen maar hun hoofd en geest aan het werk gezet door hen te laten reflecteren. En je gaat bijna denken dat het ligt aan de tijd van het jaar of door de werking dat je op een bepaalde manier ‘ingesneeuwd’ bent: ze reageerden allemaal binnen no-time…

    Die week erop – die waar de eerste oefenwedstrijd stond gepland die natuurlijk ook niet door kon gaan – kwam een aanbod binnen om tegen een belachelijk laag tarief gebruik te maken van een gymzaaltje van een onderwijsinstelling.
    Het gehele team – sinds kort aangevuld door een extra jongen uit ons eigen AZC op de Heuvelrug – trad met een grote gretigheid aan in een kort 4 tegen 4 mini toernooitje in de zaal.

    Volgens de weerberichten komt langzamerhand de dooi weer in het land.
    Alles weer terug naar het ‘oude normaal’, want laten we eerlijk zijn dat deze toestand on even terug nam naar vroeger – ook naar het nog recente lockdown verleden toen we ook maar steeds moesten improviseren.
    Maar evengoed mooi om te constateren dat een generatie voor wie deze periode alweer veel verder weg lijkt dan voor ons, ook gemakkelijk mee improviseert, zodat we nog steeds het gevoel hebben dat we met elkaar in die eerste maand van 2026 iets zinvols hebben gedaan.