In de thuiswedstrijd tegen het Soester SEC zagen we verschillende spelers in de basis beginnen, die langdurig geblesseerd zijn geweest. Dat had absoluut een positieve invloed op de manier van spelen. Zo zagen we Bas van Beek starten, evenals Tim Werkhoven. Ze leverden een solide wedstrijd af en ook Joppe Vettorato begint na blessureleed voorzichtig zijn oude scherpte weer terug te krijgen. Na rust zagen we een paar jonkies tussen de witte lijnen. Ook Eddy Carree viel nog in, die daarmee het verschil in leeftijd met die laatstgenoemden op 25 jaar bracht. Geen probleem want hij voetbalde als een jonge hond mee.
Vanaf het begin ging de bal goed rond. Het enige smetje was wel dat er nog wel gezondigd werd tegen de regel. 'diep gaat voor breed".. Als je het veelvuldig bewegen zag van diverse spelers en de balbezitter is dan voornamelijk bezig met geen fouten maken, dan zie je ettelijke mogelijkheden wegvloeien. Aanvallen die wel lukten zagen er zo nu en dan perfect uit en uiteindelijk had de score er heel anders uit kunnen zien. Kansen en mogelijkheden waren er te over. Met name de goed spelende Tobias van Tiul kreeg er een in de categorie 100 %, maar zoals altijd is dat geen enkele garantie. Gedurende de hele wedstrijd zagen we doorbraken van DEV over de flanken, waarbij vooral de kunde van Ruben Jansma opviel. Voorzetten leverden gevaar op maar geen doelpunten. Tot Tim Werkhoven zijn tegenstander te snel af was, waarna Joppe het net liet bollen. Joppe kreeg nog een aardige mogelijkheid, maar nu stond het vizier wat te hoog.
Echt moeilijk werk had doelman Thijs Aalberts nog niet gehad en dat kwam mede door het werk van een geconcentreerde defensie. Wat afstandsschoten in de tweede helft werden goed door hem verwerkt en DEV bleef meer balbezit houden. Halverwege de tweede helft was Joppe er als de kippen bij toen de doelman van de gasten een schot niet onder controle kon krijgen. 2-0. Joppe kreeg zelfs wat mogelijkheden om voor het eerst sinds lange tijd weer eens een hattrick te produceren, maar kennelijk wilde hij wat doelpunten bewaren voor de volgende wedstrijden. Een kwartier voor tijd werd het voortdurend klasse samenspel tussen Ruben en Brian Barkey door de laatste in een fraai doelpunt omgezet. 3-0.. Ook hierna had de score nog hoger uit kunnen vallen, maar een mens moet toch ergens tevreden mee zijn.