• Geflatteerde zege van O14-1 tegen de O12-1

    Vandaag weer eens tegen de jongens van de O12-1. Wat een prachtig team is deze hoofdklasser toch! Over de hele linie een kop kleiner dan die van ons, maar qua beleving en inzet een groot deel van de wedstrijd het team dat de meeste indruk maakte. Dan is het jammer dat er zo in het begin al wat makkelijke – overigens wel mooie – goals vallen. De eerste van Niels die als back mee opgekomen was en een afvallende bal fraai diagonaal in de hoek schoot. Leuk, want Niels komen we niet heel vaak op het score formulier tegen. Kort daarop de eerste van de hattrick van Maurits; een verdekt schot vanaf de zestien. Nou ja, zestien…. Voor het gevoel dan want op veld drie staan al een tijdje in het geheel geen lijnen.
    Behalve de beleving viel bij de mannen van de O12 toch ook op hoe fit ze zijn. Waar de onzen het toch wel wat al te makkelijk opvatten na die twee vroege goals, bleven ze gaan, zonder ook maar een moment in te houden.
    Niettemin kwam er na een comedy capers achtige situatie in die virtuele zestien toch nog een goal voor Jip: 3-0.
    Jip was nou net een speler die wel de hele wedstrijd gas bleef geven en met name in de tweede helft frequent gebruik maakte van zijn snelheid toen hij linksbuiten kwam te spelen. Het vierde doelpunt was er één uit het boekje: Jip haalt de achterlijn, zet voor en Milan kopt binnen: 4-0.
    Na de rust ontstond zo’n fase dat je je als coach staat op te vreten. Alsof ze met hun hoofd al bij de BBQ waren sjokten de onzen amechtig over het veld waar ze steeds meer gedold werden door de tegenstander die nog wel met de wedstrijd bezig was. Een tegentreffer kon niet uitblijven en werd – volkomen terecht – uitbundig gevierd. Ook zo’n element waar je de beleving uit af kunt lezen.

    Ik maakte dankbaar gebruik van de ingelaste time-out om een kleine donderpreek af te steken.
    Of dat het nou was weet ik niet, maar de O14-1 begon in dat laatste stuk aan het beste deel van de wedstrijd. Het regende nu echt kansen’; Ruben had er bijna één in zitten met een bal die op de lijn gekeerd werd en kort daarop kwam de tweede van Maurits tot stand nadat de keeper eerst een hard schot van Emmanuel had gestopt. Maurits en Pieter troffen daarna beiden nog een keer de lat waarna de eerste de eindstand van 6-1 op het bord bracht met een echte spitsengoal. Dat was een geflatteerde uitslag vond ik die geen recht deed aan wat de O12 op het veld had laten zien.
    Toch geeft dat laatste kwartier de burger toch weer moed. Burgers, want ik stond deze keer weer eens met mijn oude maatje Nils langs de lijn.
    Maar over-all zie je aan zo’n oefen partij toch ook weer hoe we allemaal hunkeren naar echte wedstrijden, met echte wedstrijd spanning…