• Vandaag uit tegen de nummer 1 SV Parkhout uit Nieuwegein. Nummer 1, wat heet….Alles gewonnen en een ontzagwekkend doelsaldo in de zin van heel makkelijk scoren en bijna niks tegen. Jongens die gewoon in de divisie thuishoren waar wij juist over onszelf zeggen dat we misschien beter op onze plek zouden zijn een verdiepinkje lager.
    Uiteraard ga je dan van huis met een ingecalculeerde verliespartij. Wat je hoopt is dat het niet te bont wordt. Een eigen treffertje misschien….? En in elk geval dat de jongens gaan blijven voetballen en het koppie niet laten hangen. Vanuit eigen kracht en met niet al te veel ontzag voor de tegenstander.
    En DEV begon heel aardig aan de wedstrijd. Nog wel met de fout die we afgelopen woensdag ook aan het begin maakte: iets te veel toekijken en nog te weinig echt aanpakken om de bal te willen hebben. Maar ook dat ging al beter.
    Toch al in de 7e minuut een tegengoal: een subliem genomen vrijetrap die in de verre hoek zeilde. Geen kruit tegen gewassen, eerder een applausje waard.
    Daarna een andere vaker voorkomende fout: in de eigen zestien wel op de bal letten-, maar onvoldoende waar de vrije spelers lopen. En dus 2-0.
    Daarna nog 3-0 na een razendsnelle aanval uit het boekje en een 4-0 uit een voorzet op maat, want dat die boys van Parkhout kunnen ballen dat was als verwacht wel evident.

    Net als je gaat prakkezeren of we nog iets zouden kunnen verzinnen om verdere schade dan toch maar te beperken plotseling een mooie opleving van DEV. Waarin de creatieve gok die we vooraf hadden bedacht: Olivier in de spits – normaal linksback maar omwille van zijn snelheid naast Stan S in de spits gezet – zich ook nog uitbetaalde. Mesuthan stond aan de basis van de mooie aanval waarmee hij Olivier in de diepte stuurde. De keeper kwam uit zijn doel maar schoot de bal pardoes tegen Olivier op die rustig bleef en de bal binnen schoof: 4-1. Zonder geluk vaart niemand wel wat eens te meer bleek toen de scheids even later coulant was en de bal niet op de stip legde in een twijfel situatie. Overigens een opvallend bekwame leidsman die zelf ook wel een verdiepinkje hoger zou kunnen fluiten. Zelfs nog een kans kort daarop van Ole die de bal maar net naast schoof. Maar in plaats dat DEV dichterbij kwam vielen er plots nog twee goals aan onze kant: één uit een corner en één toen DEV niet onder de constant hoge druk van de Parkhouters uit wist te komen. En zo ga je met 6-1 de kleedkamer in voor het fruit.

    In de rust moesten enkele spelers even iets wegslikken en weer overeind worden gezet. En dat lukte ook gegeven het feit dat DEV niet kort na de aftrap opnieuw wist te scoren. Vooraf gegaan door een grote mooie uitgespeelde kans die liep van Berend naar Stan S die aflegde op Ole die - ondanks dat hij de bal niet lekker aannam - toch kans zag te schieten maar de bal over zag gaan.
    Kort daarop dus dat doelpunt met een mooie assist van Mats op Stan S: 6-2. Dit bracht DEV in de beste fase van de wedstrijd. Zo’n periode dat er stiekeme gedachten over een klein mirakeltje opborrelen. Die nog werden versterkt toen Olivier Stan S in staat stelde de 6-3 te maken.

    Mooi om het elan op het veld te zien in die fase waarin het hele elftal zich van zijn beste kant liet zien. Met aanjagers als Mats die goed-, gedegen en zonder overbodige tierlantijntjes speelde. En met Ole die sowieso in vorm is de laatste tijd. En met David die een dijk van een pot speelde achterin. Maar ook Hugo en Mesuthan op rechts; en Berend op links. We hadden echt wel meer variatie in ons aanvalsspel dan alleen een diepe bal op de gok op Stan zoals we nog niet zo lang geleden pleegden te doen. Jeroen ook doelmatig op het middenveld. Ook toen hij later Tieme verving. Silvijn een prima stand in voor Tom die ziek was (beterschap!). En Stan U en Jorrit beiden naar vermogen goed gespeeld. En tegen de pure schotkracht en precisie had Boudewijn weinig in te brengen, maar toch nog een paar reddingen die de schade beperkt hield tot die 8 treffers.
    En ondanks dat toch nog fouten die we er echt nog uit moeten krijgen: die spelers die letterlijk ongezien zomaar vrij komen in ons doelgebied of spelers die naar hartenlust kunnen kappen en draaien om in schiet positie te komen. En zo kwam er respectievelijk 7 en 8-3 op het bord: de eindstand.
    Dat je dan toch niet met een rotgevoel naar huis gaat werd geïllustreerd door de opmerkingen van de sympathieke trainer van Parkhout: hij had genoten van ons team. Van het positiespel, van de goede spelers die hij had gezien. Van het feit dat wij maar liefst 3 van hun in totaal 8 tegengoals hadden weten te produceren. Maar toch vooral van het feit dat hij ze tot het eind met opgeheven hoofd had zien spelen.
    En zo was het. Veel hulde voor dit team. Een keertje weer winnen zou mooie zijn, maar dat kan niet uitblijven.