• JO1-1 wint van gretige O12 combinatie

    Vandaag mocht de O14-1 aantreden tegen hun twee jaar (!) jongere collega’s van de O12. De O12 is een mooie lichting binnen onze club die hoofd- en eerste klasse speelt. Op een half veld nog uiteraard dus we speelden dan ook tegen een combinatie van de O12-1 en 2. Maar dat die spelertjes er wat van kunnen is wel evident. Voor onze Felipe was het een extra spannende wedstrijd, want hij moest tegen zijn jongere broertje en de nachtmerrie is dan uiteraard dat je een pak op je broek krijgt en niet meer naar huis durft om diens hoon te ontlopen.
    Nee – ik denk dat elke speler aan onze kant toch wel het besef had dat we – gezien het verschil in formaat en ervaring – we het toch wel aan onze stand verplicht waren hier te winnen.

    Maar het eerste kwartier zagen we een tot op het bot gemotiveerde O12 aan het werk. Wakkere flitsende mannetjes die onze nog niet uitgeslapen knapen toch vaak te snel af waren. Het is dat wij altijd goed kunnen vertrouwen op ons verdedigende bouwwerk dat er geen schade van kwam. We speelden ook in een systeem met een man meer op het middenveld, waar we de laatste tijd op trainen tegen de O15 ter voorbereiding op een verblijf in de eerste klasse na de winterstop.
    Na een kwartier deden we een time-out en konden we de jongens aansporen om zich toch op te trekken aan de gretigheid van onze tegenstander. Het begon er daarna inderdaad beter uit te zien.
    Er kwamen dan ook kansen – en niet zo zuinig ook – maar het afmaken daar ontbrak het veelal aan. Totdat Milan een mooie bal via de onderkant van de lat in het doel deed slaan waardoor we toch op zijn minst met 1-0 de rust in konden gaan.
    Na de rust zijn we bewust terug gekeerd naar het aloude 4-3-3 systeem in de hoop iets meer een ‘punch’ voorin te kunnen neerzetten. Dat maakte inderdaad een verschil . Al vrij snel kopte Gijs door op Maurits die de 2-0 voor zijn rekening nam.
    Daarna kwamen er een aantal potsierlijke missers die onze spelers toeschreven aan het gewicht van de bal-, windvlagen en scheidsrechtelijke dwalingen. Het is ook voor onze jongens soms moeilijk om het eerst bij jezelf te zoeken…
    Uiteindelijk werd het dan toch 3-0 door een mooi doelpunt van wederom Maurits na een actie door het midden. En uiteindelijk zelfs nog 4-0 toen Mees goed druk zette- de bal veroverde en van dichtbij binnen kon schieten. Mees die door opspelende puber knieën tot dan toe toch een beetje op halve kracht had gespeeld. Maar een doelpunt maken heeft ook een medicinale werking en dat was dan ook te zien.
    4-0. Qua kansen had het ook een grotere uitslag kunnen zijn. Maar dat had ook geen recht gedaan aan de tegenstander. Want wat een leuk team is dat! Die gretigheid van het begin hielden deze spelertjes 70 minuten lang vol, terwijl je kon zien hoe bij sommigen de tong onderhand op de schoenen hing. Dat is een spel mentaliteit waar ze nog op terug kunnen vallen ook als ze volgend schooljaar op hun beurt uitzwermen naar de middelbare scholen. En nog iets wat me opviel: de hele wedstrijd bleven de spelers van de O12 elkaar coachen. Wij moeten hardnekkig trainen om dat er in te krijgen en bij deze spelers zit dat er gewoon van nature al in. Word ik wel een beetje jaloers van.
    Alle complimenten dus!
    PS: Toen ik thuis kwam lag er ook nog een mooie plu van ‘De Elf van DEV’ met een leuk kaartje er aan op de mat. Mijn weekend is weer goed!