• Als je met 4-1 klop hebt gekregen heb je normaal gesproken een kansloze wedstrijd gespeeld. Maar dat is ‘scorebordjournalistiek’ zoals Co Adriaanse het vroeger al uitlegde.
    En die term ging ook op voor de JO14-1 vandaag. Wie in de tweede helft zou zijn aangewandeld en DEV had zien spelen had niet geloofd dat het scorebord bij deze wedstrijd behoorde. De stand was dan ook in zijn geheel in de eerste helft ontstaan en zoals de titel al verklapt toe te schrijven aan tien dramatische minuten toen het elftal de doelpunten cadeau begon te geven.
    En dat na een mooi begin waarin mats zijn geluk beproefde met een afstandsschot dat door de DOSC keeper niet goed werd verwerkt waardoor DEV zowaar op voorsprong kwam.

    Daarna begon de ellende: eerst een onnodig weggegeven corner – nota bene door de verder prima spelende Olivier. Die corner leidde de gelijkmaker in. Daarna meteen balverlies op het middenveld-, een hoog schot buiten het bereik van Boudewijn en 2-1. Vrijwel direct daarna een diepe bal voor de 3-1 meteen gevolgd door de 4-1 die ook weer uit dom balverlies ontstond.
    Wedstrijd klaar zou je zeggen.
    En natuurlijk doet dat iets met je team. Zoals het ook iets deed met je keeper die zich trekkebenend en met een ellendig gevoel naar de rust toe sleepte… Enige opluchting meende ik toch wel bij hem te bespeuren toen we Victor bereid hadden gevonden het van hem over te nemen. Victor die op de training ook vaak de rol van keeper pakt toonde zich een waardige vervanger en hield de ‘nul’ althans in de tweede helft. Dat kwam natuurlijk ook doordat het team eigenlijk best goed voetbal speelde in dit tweede bedrijf. Met mooie kansen van Ole en Mats die beiden met de wedstrijd met veel energie aangingen en zo ook een rol speelden dat het team erin bleef geloven. Eigenlijk liet het hele team zich in die tweede helft van een hele goede kant zien. Zo kwam er zelfs nog een kans voor Sjoerd – op dat moment opgeschoven naar het middenveld – die een slalom ondernam alsof de tegenstanders er niet stonden en bijna in positie kwam om af te drukken. Meer spelers kwamen in deze fase tevoorschijn, ik noem nog speciaal Berend en Hugo – beiden voorhoedespelers uiteraard. Juist ook omdat ik in de wedstrijden na de kerst al veel meer variatie in onze aanval zie, waar we eerst toch vooral zagen hoe Stan S. aan het lopen werd gezet met een bal in de diepte.
    Maar een pluim aan het hele team dat zij zijn blijven voetballen-, ruggengraat hebben getoond en zo nu en dan ook mooi voetbal hebben laten zien.
    Staan we met onze rug naar het scorebord, dan was het eigenlijk best een goede pot.