• Voor deze trainer was het ‘de eerste werkdag’ na de vakantie met de auto nog niet eens helemaal uitgepakt. Opgeladen en met weer veel zin om met de jongens te gaan voetballen en aan de slag te gaan. En in de wetenschap dat de teller uiteraard al was gaan lopen met het punt tegen Baarn verleden week. Vandaag thuis op de vers ingezaaide grasmat van veld drie, tegen DOSC.

    Op weg naar de kleedkamer zien we een mooie wandschildering die oproept tot passie en strijd.
    Dat bleek een leitmotiv te worden voor de wedstrijd. In de eerste helft gaf DEV daar namelijk veel te weinig blijk van. Ondanks die prachtige reddende sliding van Tieme in de 4e minuut.
    Maar het was erg afwachtend allemaal. Duels werden niet of onvoldoende aangegaan en er werd te weinig met z’n allen verdedigd waardoor DOSC heel makkelijk aan voetballen toekwam.
    Eigenlijk deed de tegenstander daar niet meteen iets gevaarlijks mee, en had uiteindelijk een penalty nodig om de score te openen.
    DEV maakte daar niet uit op om met wat meer scherpte de wedstrijd aan te gaan. Het gevolg was dat er erg weinig balbezit was en mocht één van ons eens de bal beroeren dan werd het veld zo klein gemaakt dat DOSC al snel de bal weer terug kreeg. Ook de tweede goal –weliswaar met een fraaie kopbal– was toch ook het gevolg van een gebrek aan scherpe dekking, noch die van degene die de voorzet gaf; noch die van de scorende spits.

    Tijd voor een goed gesprek in de rust, waarbij we het toch vooral hadden over die passie en strijd.
    De tweede helft kreeg zo toch een heel andere aanblik. Met Tom en Silvijn die voorop gingen in de strijd. Met veel meer balbezit voor DEV. Met veel minder ruimte om te voetballen voor de bezoekers. En met kansen. Het begon met een schot van Stan S. in de 47ste minuut… naast via de keeper. Vier minuten daarna een mooie aanval via Mats die niet zelfzuchtig was maar David in staat stelde fraai af te ronden voor de aansluitingstreffer.
    Lang konden we daar geen plezier van hebben want daarna viel pardoes de 1-3 doordat de spits slim uit de rug van onze verdediging kon lopen. Toch zag je ook dat de jongens er veel meer geloof in hadden en hoe die passie en strijd ook wel iets aanstekelijks begon te krijgen – ook al werd hier en daar ook wel duidelijk dat dit om meer energie vraagt die er zo kort na de vakantie nog niet helemaal is… We zagen hoe dan ook veel meer voetbal dan in het eerste bedrijf. Veel meer rust aan de bal ook, bijvoorbeeld zichtbaar bij keeper Boudewijn en Sjoerd.
    En in de slotfase nog een aantal kansen die zomaar goals hadden kunnen worden. Een lobje van Mats. Silvijn (!) net op de keeper. Een corner via David net over. Een mooie strakke voorzet van Tom. Ik bedoel maar: een puntje had ook zomaar gekund.
    Toch gingen wij over-all als trainers niet met chagrijn van het veld af. Het herstel in de tweede helft geeft immers prima aanknopingspunten om weer verder met elkaar te werken.
    Eerst maandag nog een mooie oefenpot. Maar daar gaan we vast ook weer een hoop van leren.