• Met veel pijntjes en ongemakjes waren we naar Nieuwland afgereisd en met Tieme en Stan U. en Jeroen nog steeds in de lappenmand. Dit terwijl we een fysieke wedstrijd tegen de grote jongens van Nieuwland wel konden verwachten… Geen goed gesternte en dat kwam helaas ook uit.
    Al meteen na de aftrap kreeg Nieuwland een enorme kans waar samenwerking tussen Boudewijn en Silvijn een openingstreffer konden voorkomen. Nieuwland bleek inderdaad dat fysiek spelende team wier tactiek even simpel als doeltreffend was: diepe ballen op de grote spitsen-, meelopende back en middenvelders-, duels winnen en proberen te scoren. DEV had het er maar knap moeilijk mee. Het was zaak om over de hele linie te blijven denken aan de verdedigende taak, waarbij het dan zaak is om dat met z’n allen te doen. Dat gebeurde helaas niet voortdurend en bovendien kregen in de diepte aangespeelde Nieuwlanders soms veel te veel ruimte om te draaien-, te passen of zelfs te schieten. En zo stond het in de 13eminuut eerst 1-0 en al snel daarna 2-0. Het had al vrij snel veel erger kunnen worden ware het niet dat Boudewijn een aantal keer als reddende engel moest optreden.
    Hoop begon niettemin te gloren in Doornse harten toen Stan in de 27ste na goed doorzetten de 2-1 op het bord bracht.
    Direct gevolgd door een domper toen er wéér een geval van laten draaien en schieten op de rand zestien tot de 3-1 leidde.
    Deze tegenslag had een slecht effect op de gemoedstoestand van één van onze bepalende verdediger. Zo kon je bij het toch wat uitblijven van de duelkracht ook een deuk in de mentale weerbaarheid optellen. Al helemaal toen het in de tweede helft meteen al 4-1 kwam te staan.
    Dit terwijl de goed fluitende scheidsrechter ons net in de rust een compliment had gegeven voor de gedegen wijze waarop wij onder de druk uit opbouwden. Wat ik overigens helemaal met hem eens was. Maar ja je koopt er zo weinig voor als je zo gemakkelijk doelpunten weggeeft en zo weinig tegenover de duelkracht en de felheid van de tegenstander inbrengt. Dan loop je altijd achter de feiten aan.
    En zo werd het patroon verder herhaalt: speler in de diepte aan laten spelen en alle ruimte te geven om te draaien en schieten: 5-1.
    DEV had in de tussentijd zelf ook geprobeerd om met diepe ballen de spitsen weg te sturen, vooral ook mikkend op de snelheid van Stan. Die waren echter veelal niet op maat of zo hard dat het een oprapertje voor de keeper werd. Pas tegen het eind kwam de swung er meer in en dat leidde ertoe dat een schot onreglementair door een speler met de hand werd gestopt waarna Davis met een penalty de toch iets draaglijker stand van 5-2 op het bord bracht .
    Uiteindelijk wel met een katterig gevoel naar huis. Jos nog herstellend van de griep, die hadden we allemaal liever met een driepunter als virtuele fruitmand blij gemaakt.
    Werk aan de winkel, maar zeker geen onmogelijk werk.