• Elk weekend kan ik me weer schaamteloos te buiten gaan aan het complimenteren van ons team. Nou ben ik weliswaar positief ingesteld van mezelf, maar er is elke week opnieuw ook alle aanleiding voor. Deze week was het vooral de tweede helft om blij van te raken, waarover zo meer. Maar laten we domweg eerst de statistieken er eens bij pakken: in deze eerste klasse waar we voor het eerst zo vanaf de aanvang in spelen hebben we in de laatste vier wedstrijden de nul gehouden. Dat zegt iets over de kwaliteit van onze verdediging en doelman. Een verdediging waarin Ruben helemaal in zijn kracht aan het komen is. En waar we nieuwkomer Tom goed zijn draai zien vinden. Vandaag speelde hij de wedstrijd weer helemaal uit, ondanks een weerbarstige knie. En dat was blij toe, want zo konden we Niek aan de kant houden die op de weg terug is van met een wat zwaardere blessure. En vandaag zagen we ook hoe Niels verder groeit en konden we genieten van de werkdrift van Twan.
    En Felipe mag ’m natuurlijk ook in zijn zak steken: zolang de nul houden.
    Klinkt een beetje gek dat je met 5-0 op zak eerst over de verdediging begint, maar het werd met die vier keer geen tegendoelpunten op rij wel een keer tijd.

    Het wedstrijdbeeld was die van een eerste en tweede helft. In de eerste helft zagen we toch nog wat wederkerende verbeterpunten: onzuivere passing-, niet scherp de duels aangaan (vooral in de voorhoede) en een aantal van die nauwelijks goed te behandelen- ingewikkelde voorzetten. Met dat laatste punt zijn we juist in de afgelopen trainingen aan de slag gegaan; kan je zien dat hier nog wat meer vaste patronen moeten ontstaan. En dan was er nog wat gemekker over de – inderdaad- fysiek spelende tegenstander. Maar ja wat wil je; ’t zijn de Valleivogels hè: jongens uit de polder die ook van de wedstrijdleiding best wat ruimte kregen om er in te kleunen en dat dus ook deden. Daar moet je niet over piepen, maar gewoon ook zelf er in gaan.

    Dan de tweede helft: zoals we de afgelopen weken al vaker zagen pakte DEV hier ferm de regie op de wedstrijd. Het was meteen al duidelijk dat wij ook nu weer aan de kant van het veld stonden waar het de rest van de wedstrijd ging gebeuren. Al vrij snel kwam Maurits met een bekeken bal vanaf een meter of twintig over de niet al te lange keeper heen. Daarna kwamen er meer situaties in de zestien. Ook situaties waarbij je denkt: je mag je ook wel eens laten vallen als je iets in je rug voelt… Een prachtig schot van Emanuel met links (!) maakte er 2-0 van. De goal van Jip had ik al voorspeld na diens eerste balcontact: als je zo scherp en gedreven aan de wedstrijd begint verdien je ook je treffer. Het werd een rebound na een schot van Maurits: 3-0 (zie foto). De 4-0 was nu net zo’n goal als we op de training hadden geoefend: een puike voorzet vanaf rechts van Emanuel op Maurits die hem – vanaf de eerste paal - met de buitenkant in de verre hoek prikte. Ook Marcus kwam in deze helft meer in zijn spel en ook diens voorzetten werden preciezer en hanteerbaarder.
    Valleivogels ging nu alles of niets spelen door achterin één op één te gaan staan. Na uitstekend werk van Thijn en Pieter kon Maurits – alweer hij – de eindstand van 5-0 op het bord zetten.

    Daarna ging een groot smaldeel van ons team de collega’s van de JO15-2 nog aanmoedigen die in een spannende wedstrijd verwikkeld waren. Het tekent de sfeer in deze groep en het verklaart – althans deels – dat ze het zo goed doen.
    Volgende week weer verder tegen Saestum. Thuis om 11:35.