• Als je al drie keer dik hebt gewonnen ligt dat op de loer: een vleugje gemakzucht en gezapigheid.
    Niet scherp aan de wedstrijd beginnen omdat er een klein stemmetje in je hoofd komt die je verleidt met de gedachte dat je ook deze pot weer op je sloffen zult gaan winnen.
    En dat gebeurde uiteindelijk ook, maar dan kan je er des te meer van balen dat de wedstrijd in feite begon met een 1-0 achter die al in de 2e minuut op het bord stond. Gewoon door te weinig druk te zetten en een slap begin.
    Gelukkig zorgde Hugo er niet snel daarna voor dat het gelijk werd, nadat hij na een knap passje van Stan wel eerst op de keeper was gestrand.
    Daarna werd het spel gaandeweg beter- met meer druk op de tegenstander die meer en meer fouten in de opbouw begon te maken. In de 8e minuut wist Stan zo’n fout af te straffen en de 1-2 aan te tekenen. Niet lang daarna nog eentje van Stan met de buitenkant: 1-3.
    Nu het zo eenvoudig ging sloop het er toch weer een beetje in die gemakzucht. Tel daarbij op dat de jongens moeite hadden te wennen aan de wat lichtere bal dan waar wij tegenwoordig mee trainen. Zo gingen een hoop schoten hoog over en waar de jongens voor een lager schot kozen was die toch te veel recht op de keeper af.
    Toch werd het nog voor de rust 1-4 naar een puike crosspass van Tieme naar Ole die zijn actie maakte zoals hij dat kan en scoorde.
    In de rust het toch even aangekaart: jongens, het ziet eruit alsof jullie al een wedstrijd in de benen hebben…
    Dat praatje leidde niet meteen tot een hogere intentie. Hoewel DEV toch ook nu minstens 80% van het balbezit had en het spel zich vrijwel uitsluitend op de helft van Scherpenzeel afspeelde. Laat ik daarbij de verdedigende linie niet te kort doen: Olivier, Silvijn, David, Sjoerd en Manuel hadden samen met Boudewijn al in de eerste helft duidelijk gemaakt dat er voor de gastheren niet zoveel te halen was. Maar we hadden uiteindelijk toch een middenvelder nodig om de score verder uit te bouwen. Zwe liet zich hierin van een productieve kant zien door de 1-5 en al snel daarna de 1-6 te maken en daarna nog voor de hattrick te gaan met een fraaie omhaal waar de keeper van Scherpenzeel zo nerveus (of gefrustreerd?) van werd dat hij de bal hard in zijn eigen hoek trapte: 1-7. Een onnodig foutje van de verder soeverein spelende Sjoerd bracht de score nog op 2-7 maar je merkte dat de tegenstander daar geen enkele illusie aan ontleende. Integendeel: de koppies waren allang gaan hangen aan de andere kant. Dan is het zaak om dat ook op het scorebord tot uitdrukking te brengen. Tom had een tikkie gehad en putte daar nog wat extra energie uit. Julian (inmiddels een lijn naar voren opgeschoven) en Mats begonnen de bal wat meer op te eisen. Ook Hugo ging zich wat brutaler met het spel bemoeien en bekroonde dat met de mooiste van de ochtend: een feilloze trap in de rechterhoek: 2-8. Stan had in deze tweede helft nog niet gescoord en dat had kennelijk toch tot enige frustratie bij hem geleid, gelet op het gif in zijn schoen waarmee hij de bal in het doel peerde voor de 2-9.
    En uiteindelijk heb je deze pot dan ook op je sloffen gewonnen. De kunst is dan om gewoon met elkaar te blijven voetballen. Dat had beter gekund, daar waren de boys het ook wel over eens.

    Maar voor mij was het na drie weken vakantie weer de eerste keer om er live bij te zijn en als ik dan denk hoe het er een jaar geleden nog uitzag, dan stel ik toch dat er grote sprongen zijn gemaakt. Kijken hoe we het ervan afbrengen als we weer een keer meer weerstand tegenkomen.
    Misschien volgende week bij ’t Goy, de tweede in onze poel.