• Vlak voor aanvang van deze inhaalwedstrijd hing er nog zoveel mist boven het hoofdveld, dat we moesten vrezen voor afgelasting. Gelukkig trokken de dampen juist voor de aftrap om acht uur ’s avonds weer wat op waardoor we toch in elk geval alle spelers op het veld konden onderscheiden.
    Het werd een gelijkwaardige eerste helft waarbij we nochtans met een 0-2 stand de kleedkamer moesten opzoeken.

    Die eerste goal was het gevolg van enerzijds buitenspel waarin het in de communicatie tussen scheids en grens even niet goed ging. Dat kan gebeuren maar anderzijds was het ook eigen schuld dikke bult want er was onvoldoende druk op de speler die zich voor iedereen zichtbaar in alle rust opmaakte om af te drukken. Nee DEV was zeker niet slechter in die eerste helft. Dat kwam ook door de inbreng van onze gasten Philippe, Mees de vette en Mees Verschraagen. Philippe degelijk en betrouwbaar achterin en de beide Mezen zelfs opvallend goed-, actief deelnemend aan het spel- hard werkend en belangrijk in met name het veroveren van de bal. Ondanks die gelijkwaardigheid openbaarde zich wel een in het oog springend manco: de passing over de middenlijn heen – juist die pass waarmee je iemand wegstuurt of ruimte geeft was elke keer fout of op z’n zachts gezegd onnauwkeurig. Eén keer was er wel een goede doorbraak met een mooie aanval via Marcus op Mees V. naar Maurits die in de hoek het houtwerk trof. Maar daar hadden we het wel zo’n beetje mee gehad…

    Kort voor rust nog zo’n balletje waar je altijd een hartverzakking van krijgt langs de kant – een breedtepass van een back en die werd dan ook meteen afgestraft voor die 0-2.
    De spelers zaten weliswaar stil op de bank in de rust, maar Jos en ik hadden er nog best fiducie in. Wij vonden dat de spelers zichzelf nog best zouden kunnen belonen, op voorwaarde dat die laatste pass met wat meer rust en zorgvuldigheid zou worden gespeeld.

    Toch was DOVO in de tweede helft iets sterker. Het initiatief dat DEV nog best had in het eerste bedrijf was weg. Ook zagen we wat vermoeidheid in de ploeg sluipen. Dat leidde tot minder ‘voetbal’ en bij sommigen toch ook wel tot wat ‘inertie’. Zo van: jammer dat ik de bal verspeeld heb; ik wacht wel tot ik weer een passje krijg, volgende keer beter… Dat laatste is een state of mind die Jos en ik er toch graag uit willen hebben. Dan maak je het je tegenstander toch wel iets al te gemakkelijk. Want degenen die trouw onze wedstrijden hebben bekeken/ CQ trouwe lezers zijn van mijn verslagen weten dat we in deze hoofdklasse wedstrijden kunnen winnen op één absolute voorwaarde: we strijden er met z’n allen voor van de eerste tot de laatste minuut.
    Een mooie opsteker was dat we langzamerhand de ziekenboeg weer zien leeglopen. Dat begon in deze wedstrijd met de terugkeer van onze Ruben. Fijn om hem weer aan het werk te zien. Straks komen ook de anderen ons weer versterken en dan pakken we zonder twijfel weer eens onze punten mee!