• Thuis tegen de club waar Jos veel voetstappen heeft liggen. Wat heet voetstappen: de twee trainers van PVC kwamen woorden tekort om Jos te beschrijven. “Het is dankzij Jos dat ik hier nu als trainer sta…” sprak er één. Hij deed me een beetje aan mezelf denken… Maar zo beloofde het al bij voorbaat een memorabele wedstrijd te worden. En dat werd het ook. Op een toch wel leeg sportpark werd aan een kleine schare fans een mooie pot voetbal voorgeschoteld. De eerste twintig minuten daarvan waren voor DEV, dat scherp en gedreven aan de wedstrijd begon. Al in de tweede minuut een mooie kans voor Bart gestopt door de keeper. Kort daarna een mooi schot van Roan, eveneens gestopt. Marcus met een harde – maar ook te hoog gemikte vrije trap. Er waren veel kansen inderdaad en ook hele grote zoals die na een corner. Dat bleek de opmaat van de eerste goal: een puik schot van Jip uit de draai: 1-0. Kort daarop al meteen een enorme kans voor Jurre om het meteen al uit te bouwen. De verdubbeling van de score kwam er uiteindelijk toch – in de negentiende minuut toen Jip op volle snelheid van zijn directe tegenstander wegdraaide-, voorzette op de prima opgestelde Maurits die een spitsengoal uit het boekje maakte: 2-0. Gek werden ze van Jip voorin, die de grote knaap die hem moest bewaken helemaal doldraaide. Maar het hele team speelde op dat moment geweldig. PVC kreeg nauwelijks de kans om iets constructiefs te doen. Jurre Pieter en Roan hadden het op het middenveld helemaal voor elkaar-, zaten er kort op en bleven zo bij balbezit een aanvoerlijn voor de voorhoede. Achterin stond het solide als vanouds, met Jens, Niels, Ruben en Thijn (later vervangen door Gillian) en zelfs zonder de inbreng van de van een blessure herstellende Niek. De verdedigers konden het ook niet helpen dat PVC na een wissel toch het initiatief van DEV afpakte ongelukken konden niet uitblijven… Een schot via de onderkant lat zorgde voor de aansluitingstreffer. Je zag hoe PVC daar moed uit putte en zo werd het vlak voor het rustsignaal via een corner zelfs gelijk.
    Een paar spelers waren daar behoorlijk ziek van en moesten zich in de kleedkamer even mentaal weer opkrikken. Dat lukte gelukkig goed en zo zagen we toch bij vlagen weer het DEV terug uit die eerste helft van de eerste helft. Niettemin bleef ook PVC aandringen, al denk ik dat we net iets meer kansen in die tweede helft hebben gehad als de bezoekers. En Felipe had uiteraard zijn fenomenale redding nog in petto nadat hij 1-op-1 kwam te staan met een weggestoken spits.
    Jip – ook wel een beetje leeg gespeeld op het eind – zat er nog dichtbij aan onze kant en evenzo Marcus die maar net over mikte. Kort daarvoor nog een poeier van Estelle die een kunststukje in gedachten had zoals ze verleden week bij de 17-2 had laten zien, maar toch wel ruim over mikte. Ook Yusuf was in de tweede helft ingevallen en werkte weer hard, maar had geen geluk in de afronding.

    Uiteindelijk werd er niet meer gescoord in het tweede bedrijf dus deelden we de punten.
    Jos en ik konden daar wel mee leven – het had immers ook zomaar gekund dat we het onderspit hadden gedolven. De spelers waren toch wat teleurgesteld: “We hadden ze best kunnen hebben…”. Dat klopt ook, maar je moet wel bedenken dat PVC beschikt over een aantal superhandige ras voetballers die bijvoorbeeld ook zomaar VRC klop hebben gegeven. Wij hebben ons ook nu weer vooral als team laten zien. Dat maakt Jos en ik ronduit trots.