• Bij een goede vereniging hoort dat je elkaar te hulp schiet als de nood aan de man komt. Zo heeft het eerste elftal spelers vanuit de 18 (en ons) nodig en dan de 18 weer van ons en zo helpen wij de 17-2 structureel en wekelijks met een paar van de onzen. En het is natuurlijk goed dat we de gaten zo met elkaar dichtlopen. De contra-indicatie is dat het dan een hele opdracht is om met je team gefocust te blijven op de wedstrijden die op de rol staan. Al helemaal omdat er in het nieuwe seizoen een paar veranderingen op til zijn nu de KNVB heeft besloten de O17 en O18 op te laten gaan in een O19 leeftijdsklasse. Dat doet ook iets in de hoofden van de spelers.
    En als klap op de vuurpijl maakten omstandigheden dat trainer Jos himself de fluit vandaag moest hanteren waardoor ik vandaag alleen langs de kant stond.
    Wat dat laatste betreft: de positieve kant van tussen de jongens inlopen is dat je dan weer andere dingen ziet – en vooral ook hoort – waar je na de wedstrijd in de coaching verder mee kunt. Als je veel energie verstookt aan randzaken-, druktemakerij en gemopper dan gaat dat onherroepelijk ten koste van je voetbal energie.
    En dat was in de eerste helft zeker ook wel een beetje te zien.
    Niet dat DEV slecht begon aan de wedstrijd. Op de bezoekers van CJVV werd in elk geval druk gezet – zoals we ook hadden afgesproken. Aan de bal was het echter onrustig-, slordig. En van de toch al sinds de pupillen getrainde basisopdracht om bij balbezit ruimte te maken kwam nauwelijks iets terecht. Gevolg is dat je veelvuldig en onnodig balverlies leidt. In de negende minuut werd er bovendien slap gereageerd in onze zestien en zo stond de 0-1 op het bord. Een beetje uit het nieuws van heel veel wisten de bezoekers ook niet te creëren, maar ook een ferme 0-1 omdat onze voorhoede zich de eerste helft vooral als tandeloos liet zien. Als je zelf zo weinig kansen of mogelijkheden op de mat legt, hoe kom je dan ooit van die achterstand af?

    In de tweede helft sloten onze uitleen spelers ook weer aan: Maurits, Pieter en daarna ook Marcus.
    Maurits was degene die weer hoop in Doornse harten bracht toen hij de bal buiten de zestien klaarlegde voor een vrije trap. Je weet dat ‘ie dat kan en op dat moment dacht ik eerlijk gezegd: ‘de enige manier waarop wij hier ooit een goal gaan maken is dit…’. En ja hoor: vliegt de bal er nog onhoudbaar in ook!
    We waren het er met elkaar over eens: dit was wel een kantelpunt. Ineens zat er van onze kant veel meer energie op de wedstrijd. Positieve energie wel te verstaan. Er werd hartstochtelijk voor elkaar gewerkt in het druk zetten waardoor CJVV steeds minder aan voetballen toekwam. Meer en meer stonden we te voetballen op hun helft. Weer een vrije trap. Te ver om het direct te doen. Ik ben vergeten wie hem nam eerlijk gezegd, maar hulde aan deze speler. De mooie bal was lang onderweg en ondertussen zag ik Niels al kijken waar hij heen moest lopen. Dat bleek vlak voor de goal te zijn waardoor hij met de punt van zijn schoen een prachtig doelpunt kon maken; 2-1!
    Daarna was het verzet van CJVV wel gebroken. En zo kwam er zelfs nog een derde doelpunt. Een mooie kans van Marcus, maar recht op de keeper af. De rebound die zo ontstond was een prooi voor centrale verdediger Niek: 3-1. Twee van de drie doelpunten gemaakt door verdedigers. Zegt toch ook iets en geeft aanleiding om nog nadrukkelijker trainingsarbeid te doen op het maken van doelpunten.
    Wordt vervolgd.