• De hele week had ik al een voorgevoel dat ons een onvervalste kraker te wachten stond, uit tegen VVIJ (Vorig jaar nog actief als zesde divisionist). En als je dat nu – na afloop – zou vragen aan de schare mensen die vanaf de hoofdtribune in IJsselstein naar de wedstrijd hebben gekeken zouden ze toch in koor zeggen dat ze geen spijt hadden van hun kaartje… Want een kraker was het, een wedstrijd die voor die supporters – ook behoorlijk wat meegereisde aanhang van ons trouwens- van de eerste tot de laatste minuut boeiend en spannend was.

    VVIJ liet vanaf het begin duidelijk met welke intenties zij deze wedstrijd wilde spelen: meteen hoog druk het spel op onze helft brengen. DEV kwam maar wat lastig onder die druk uit maar anderzijds kreeg VVIJ er ook geen grote kansen van. Want wij hebben natuurlijk een dijk van een verdediging staan die ook nu weer vol aan de bak moest tegenover een sluwe spits en een buitengewoon handige linksbuiten. Jens, Niels en het centrale duo Niek en Ruben hielpen zo hun team door de eerste storm heen. Het duurde maar liefst tot de 21 ste minuut vooraleer DEV zelf een keer een kans kreeg. Maar dat luidde wel een fase in waarin DEV gevaarlijker werd en wat meer op de helft van de Ijsselsteiners kwam te spelen. Het werd zowaar 0-1 doordat een voorzet van Jip via de hand (?...) van Maurits tot bij Bart kwam die binnen schoot. O-1 was ook de ruststand.
    Even de kleedkamer opgezocht om met elkaar even op die eerste helft terug te kijken. Maar ook om een beetje op te drogen na de korte- maar fikse buien die over het veld waren gegaan. Een hoop spelers hebben vaak ook niks meer bij zich dan het voetbal tenue dat ze aan hebben. Daar willen Jos en ik het nog over hebben maar dit terzijde.

    De tweede helft voerde VVIJ de druk weer op. DEV werd weer op eigen helft gedrongen en dat leidde tot een corner die snoeihard werd binnengeschoten voor de 1-1. Niet veel later gevolgd door de 2-1 na een slippertje van doelman Felipe. Felipe die zijn foutje ruimschoots compenseerde met een aantal fenomenale reddingen op rij. Zelf zei hij daar na de wedstrijd over: “Ik kan me er nauwelijks meer iets van herinneren. Ik handelde alleen maar…”. Prachtig als je zo helemaal in het moment kan zitten waarin je 100% kunt vertrouwen op je reflexen. Het hielp ons alleszins om in de wedstrijd te blijven, zoveel is zeker. Het werd nog mooier toen Bart de bal prachtig klaarlegde voor de doorgelopen Gijs die met zijn linker nota bene een prachtige schuiver precies in de hoek gaf voor de gelijkmaker. Gijs die kort daarna een assist gaf op Bart en zo stonden we warempel met 2-3 voor!

    Helaas kon DEV deze stand niet tot het eind vasthouden. Dat was ook wel een beetje te veel van het goede geweest. Want eerlijk is eerlijk: over de hele wedstrijd was VVIJ de betere ploeg. En zo kwam kort voor tijd toch nog de 3-3 op het bord, wederom uit een corner. Toch tevreden namen we zo het zwaarbevochten punt mee naar huis. Een puntje dat ons doodleuk bovenaan de ranglijst houdt.
    We beginnen in de hoofdklasse zo langzamerhand een naam op te bouwen. Hoe zei Cruijff het ook al weer? “Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kan wel van ze verliezen”. Zoiets zouden onze tegenstanders over ons kunnen zeggen. Gelukkig lijkt ons spel in niets op het lelijke Italiaanse catenaccio dus daar gaat de vergelijking mank. Maar dat je je tanden op ons kan stukbijten is wel een feit.

    Na de wedstrijd gingen onze Ruben, Bart, Maurits en Gijs ook nog ter versterking naar de O17. Ondanks dat die verloren zag ik de onzen ook daar kleur aan het spel toevoegen. Bravo!