• Vandaag was het zo’n wedstrijd dat de pure bedoeling van het voetbal – meer doelpunten maken dan je tegenstander – zijn harde werkelijkheid liet zien.
    1-2 werd het in de thuiswedstrijd tegen DOVO wat tot stand kwam doordat de Veenendalers twee foute passjes in de verdediging genadeloos afstraften, terwijl DEV een hele reeks aan kansen op het houtwerk – net naast of over - of in de handen van de keeper zag verdwijnen. Vier keer op de paal (!) en twee keer op de lat, daarmee hoop je toch dat we meteen de pech voor het hele seizoen hebben opgebruikt.
    Verder speelde DEV een prima partij als debuut in de eerste klasse. Terwijl we toch noodgedwongen waren begonnen met een ongebruikelijke achterhoede met Ruben en Emmanuel centraal. En natuurlijk onze stand-in keeper Felipe (die een goede partij speelde trouwens).

    De opdracht was om veel op de helft van de tegenstander te spelen en dat gebeurde dus ook. DOVO had de grootste moeite om een antwoord te geven op het veelal verzorgde spel van de onzen en had geregeld een overtreding nodig om ons af te stoppen.
    In de tweede helft werd het overwicht zelfs nog iets groter. Je kon zien dat er – ondanks de blessures bij deze en gene – een heel fitte ploeg op het veld stond. Zo betaalde het zich uit dat we al halverwege augustus met de trainingen waren begonnen. Maar als je zoveel kansen achter elkaar mist – ook van het soort die je eigenlijk al geteld had – doet dat ook iets met je concentratie. Net toen je dat echt een beetje zag weg ebben wist Maurits – die sowieso heel gedreven aan het seizoen is begonnen – het doel te vinden. 1-1 was het toen en het leek er even op dat we erop en erover zouden gaan. Tot dat tweede foutje dus…

    Uiteindelijk overheerst voor ons als trainers het goede gevoel- zelfs een vleugje trots. Dat drukt met gemak het chagrijn weg van de nederlaag. Als we het aan deze wedstrijd mogen afmeten hebben we laten zien dat we helemaal op ons plek zijn in deze eerste klasse.
    Dat belooft nog wat!