• Als je in de wetenschap leeft dat je in de hoofdklasse eigenlijk een beetje boven je stand voetbalt, tegen tegenstanders die veel en veel sterker zijn dan jij, dan gebeurt er ook iets met de mindset van de coaches. Trainen en coachen is in die zin ook situationeel: je moet je proberen te verhouden tot de werkelijkheid zoals die zich nu één keer voordoet.
    Dan kijk je niet meer naar een eindstand van 0-7 – hoewel dat nooit leuk is of wordt – maar eerder in welke mate je team het heeft geprobeerd-, zich gehouden heeft aan afspraken-, taken heeft uitgevoerd. En dan wordt het ineens logisch om de mannen te trakteren op een patatje na afloop.

    Er werd namelijk wel degelijk een belangrijk deel van de wedstrijd compact gespeeld tegen een tegenstander die zo ongeveer 80% balbezit moet hebben gehad. Het was knokken tegen de bierkaai maar wel op wijze waar de jongens niet wilde opgeven, hoe chagrijnig sommigen er ook van werden. Er was ook geen kruit gewassen tegen dit uitstekend spelende Soest met technisch begaafde spelers-, grote jongens en een niet aflatende gretigheid die er mede de oorzaak van was dat elk balbezit van ons van korte duur was.
    Dat is natuurlijke wel weer iets waar we in de training mee verder moeten. Je moet zuinig zijn op de bal als je hem maar zo weinig hebt-, bij een pass van je maatje ‘in de bal komen’ zoals dat zo mooi heet, want tijd om even rustig af te wachten is er in dit soort wedstrijden domweg niet. Net zomin als dat je hen rust moet gunnen, zoals die verdediger die op zijn dooie akkertje eerst even rustig met de voet op de bal kan kijken aan wie hij de pass kan geven. Net zo goed als dat wij overal op het veld werden afgejaagd hadden wij dat juist nog meer moeten doen.
    Een paar in het oog springende verbeterpunten die er vanzelfsprekend ook moeten zijn na zo’n eclatante- maar geenszins toch ook verdiende nederlaag.
    We mogen toch ook een voorbeeld nemen aan de gretigheid waarmee we een speler bij de 0-3 de bal uit het doel zagen rapen om er direct weer mee naar de middenstip te sprinten; op naar nog meer goals.
    Vijf keer slechts wist DEV in de zestien van Soest te komen om het krachtsverschil te beschrijven. Met als grootste kans een schot vanuit de middencirkel van Stan S. die de bal naast de ver uitgelopen keeper schoof maar helaas naast mikte.

    Maar toch: de traktatie was er niet voor niks. Over-all bleef ons team mentaal overeind ondanks de verliespartijen en het feit dat we al twee wedstrijden geen enkel doelpunt hebben gemaakt.
    Dat is ook kracht. En laat me deze keer eens een speler eruit lichten die normaal misschien niet zo opvalt maar vandaag een heel degelijke wedstrijd heeft gespeeld: Stan U.
    Ik zag de focus al in de warming up. Die focus gaan we nog extra nodig hebben in de volgende wedstrijd tegen SV Parkhout die om een onbegrijpelijke reden niet in de divisie spelen maar bij ons. Eens kijken of we boven onszelf kunnen uitstijgen…