• “Intensiteit’. Dat was voor ons als trainers het sleutelwoord waarmee we aan de thuiswedstrijd tegen Baarn wilden beginnen. Als je terugdenkt aan de afgelopen drie wedstrijden dan zie je dat dit team echt wel beter is gaan voetballen. Deze week kwamen ook de beelden binnen van de oefenpot tegen Focus (2-1 verlies) en die bevestigen dat nog eens. Maar toch ontbrak er nog een belangrijk ingrediënt. Het ingrediënt waarmee je wedstrijden kunt winnen. Waarmee je de tegenstander je wil op kunt leggen. Wat maakt dat je met je tong op je schoenen van het veld loopt, helemaal leeg gespeeld nadat je alles hebt gegeven. Die power, die intensiteit wilden we vandaag terug zien op het veld.
    Eerlijk gezegd had het van mij nog wel een onsje meer gemogen, maar zo nu en dan zag je wel hoe het eruit ziet als de jongens op het veld er echt in geloven en met de instelling rondlopen dat de bal hier – op ons eigen veld- van ons is. Tegen een tegenstander die wel van een iets ander kaliber was dan die van verleden week, zo eerlijk moet je ook zijn natuurlijk. Maar dan nog…
    Een duidelijk moment van erin geloven kwam van Berend die bij slecht uitverdedigen van Baarn niet nadacht maar gewoon meteen deed en binnen schoot: 1-0.
    Achterin was het ondertussen fijn stabiel en zeker met David en Sjoerd als met de week beter samenwerkend duo centraal en met Silvijn op links en een doelmatig spelende Jorrit op rechts. Later vervangen door Stan U. (dia al een gewonnen wedstrijd met de 14-2 in zijn benen had) en Tom. Veel rust aan de bal, lekker rondspelen. Met wel van momenten van onnodig balverlies – dat moet er echt nog meer uit. Cruijff zei het al: simpel voetballen blijft het moeilijkst… Maar wel met rugdekking zodat er in die eerste helft nauwelijks dreigende situaties voor onze goal kwamen. In de 32ste minuut een opzichtige handsbal in de Baarnse verdediging. Ole nam de penalty die hij lekker hard – ook met veel overtuiging – binnen schoot, zo hard dat de aanraking door de keepershandschoen de bal ook niet meer kon keren.

    Lekker om met 2-0 de rust in te gaan. Meer doelpunten had eerlijk gezegd ook gekund want de mogelijkheden om eens lekker uit te halen waren er wel degelijk. Wij zien nog liever dat een speler hem – al dan niet met zijn chocoladebeen – hoog over de paardenbak in ramt dan probeert om de bal op omslachtige wijze over de lijn te breien. Dat beetje extra overtuiging kan je ook onder het woord intensiteit scharen en daar hadden we het in de rust dus even met elkaar over. Ook oppassen dat het niet inzakt, wat ons gelukkig steeds minder overkomt de laatste tijd.
    In de tweede helft bleef het DEV het betere van het spel behouden al duurde het even voordat het derde doelpunt op het bord kwam. Stan S. met een schot dat de keeper nog stopte maar Ole die – inderdaad zonder de geringste schroom – snoeihard in de touwen schoot. 3-0 en wedstrijd eigenlijk wel gespeeld. Mesuthan nog met een schot uit een lastige hoek op de lat. En daarna nog een keer via de keeper over.
    In het laatste kwartier begon de energie wat weg te lekken. Zodanig dat er nog een volkomen onnodige tegentreffer kwam omdat een speler in onze zestien over het hoofd werd gezien. En in de allerlaatste minuut raakte Baarn de lat zelfs nog. Maar al met al was het ook een goed teken om te zien dat de boys ook op het tandvlees liepen. Dan ben je gewoon intens met je sport bezig geweest. En dan kan je eindelijk eens zingend onder de douche staan. Want dat heb ik wel gehoord natuurlijk…
    ‘Una paloma no hace verano’ zei Johan Cruijff eens als trainer van Barcelona. “Eén duif maakt geen zomer…”, want Johan ging in het Spaans al net zo creatief met spreekwoorden om als in het Nederlands. Nou ja, eens kijken of we van die duif een zwaluw kunnen maken komende week tegen Nieuwland.