• Vandaag de uitwedstrijd tegen een directe concurrent zou je kunnen zeggen: AFC Quick 1890 uit Amersfoort. Een wedstrijd die tot de laatste minuten van de reguliere speeltijd nog 0-0 op het bord had staan. Een wedstrijd met weinig kansen voor beide doelen. Een wedstrijd die en passant ook een les in correct ingooien werd. “Bar en boos” vond de scheidsrechter de kwaliteit daarvan dus hij floot er geregeld voor.
    Het was hard werken en dat deden onze mannen dus ook. Dit was een wedstrijd waar strijd en beleving werd gevraagd. Bijvoorbeeld om die gehaaide nummer drie over de linkerkant af te stoppen. Het waren prachtige duels tussen hem en Niels die zich in zijn rug gedekt wist door Ruben.
    Toch was het – zeker in de eerste helft – net iets meer DEV die de bal had. Maar grote kansen kwamen daar niet van, wat ook veel te maken had met de kwaliteit van de verdediging van de tegenstander. Maar – eerlijk is eerlijk – was onze aanval vandaag ook een beetje flets, al werd er wel keihard gewerkt.

    Het was als een wedstrijd armpje drukken waarin het maar niet duidelijk wordt wiens arm het eerste tegen het tafelblad zal slaan. Naarmate de wedstrijd vorderde werd het wel duidelijk dat degene die het eerst een doelpunt zou maken meteen de winnaar zou zijn.
    Aangezien AFC Quick juist in deze fase nog twee dotten van kansen kreeg begonnen we langs de kant de nul-nul stand al te koesteren. Bij één van die kansen moest er een briljante redding van Felipe aan te pas komen. Dat is nu al zo’n beetje zijn handelsmerk: in elke wedstrijd een hoogstandje waarvan het jammer is dat er niet toevallig een filmcamera langs het veld stond omdat je die actie wel honderd keer zou willen terug zien.
    Tot het gaatje gingen de jongens vandaag. En maar druk zetten op de bal. Daar werden ze uiteindelijk dan toch voor beloond: Maurits schoot van een meter voor het doel zo zacht in dat er nog een verdediger op de lijn tussen kon komen. Daarna schoot hij tot twee keer toe ongeveer even zacht in, maar de derde rolde uiteindelijk over de lijn. Dolle vreugde op en naast het veld.
    Daarna ging de verder prima fluitende scheids nog ruim door in de blessuretijd – had misschien te maken met het oponthoud die al die afgefloten ingooien hadden opgeleverd…
    “Wij zijn eigenlijk een vriendenteam die er wèl helemaal voor gaat…” sprak een speler op de weg terug . De Elf Vrienden. Eigenlijk de vijftien vrienden. Een prima stel dat nog een aantal mooie wedstrijden tegemoet gaat.

    Beterschap Thijn en Tom trouwens!