Eigenlijk was 28/3 een normale competitiedag dus werd ik gevraagd om een verslag van de wedstrijd te maken. Dat was dit keer DEV Doorn 1 tegen oud DEV Doorn 1.
Van mijn goede vriend Kees Mocking krijg ik ook verslagen van de wedstrijden van SVF uit Cothen en die vertelt er altijd bij wie hij rondom die wedstrijden gesproken heeft, wat die persoon lust, hoe hij zijn tijd doorbrengt, wat de toestand van het weer en de velden is en wat er in 1955 in de gelijknamige wedstrijd is gebeurd. Kort en goed, alles wat hij stap voor stap meemaakt op zijn tochten langs de velden. Nooit vervelend overigens. Ik lees het altijd met plezier. Mijn verslag gaat vandaag dan iets meer die kant op
Je komt een beetje op tijd binnen en dan zie je al mensen staan die het verkeer op de parkeerplaatsen moeten regelen. Ik ga naar binnen en dan zie ik dat Wim van Beek en consorten zeer professioneel hebben aangegeven waar je alles kon vinden. De vrijwilligers hebben rondom dit feest een topprestatie geleverd.
Dan kom je Roland Holdinga met zijn Marjon tegen die al onze gasten welkom heten en mensen die zich niet hebben opgegeven overladen met pek en veren wegsturen. En dan te weten dat Marjon eigenlijk een Saestum achtergrond heeft. Als beloning zal ik ook naar hun feest gaan in April, want ook zij bestaan 100 jaar. Ook daar heb ik de kust een poosje onveilig gemaakt.
DEV heeft ook nog naamplakkers gemaakt. Daar krijg ik er een van. Altijd handig dat mensen van DEV weten wie ik ben. Toen die eerste wedstrijd startte stonden er nog lange rijen om naar binnen te mogen. Zou best wel kunnen omdat ze graag die Old Stars wilden zien.
Daar komt een gast binnen en dan ontstaat er natuurlijk een gesprek. “Goede middag meneer. Welkom. Wie bent u”. zegt Roland “Ik ben Frits Naafs”. “Fijn dat te horen” zegt Roland, “maar bent u hier lid of heeft u een verleden bij DEV? Vandaag is het alleen voor leden en oud leden. Heeft u zich misschien ingeschreven?” Gelukkig fluistert iemand in zijn oor dat dit de burgemeester is en gelukkig verandert Roland dan in een knipmes.
Daar in die hal zit ook nog Luc Verberne en zijn eega om de Glossy’s te verstrekken en te verkopen. Pas heb ik voor het eerst gehoord dat ze daarmee het jubileumboek bedoelen. Wat een fantastisch boek is dat geworden. Zachtjes denk ik zonder het te zeggen dat ik daar ook aan meegewerkt heb. Dat hier vertellen staat zo opschepperig. Eigenlijk vooral hulde aan Sanne Hogenbirk, die ik ga voordragen voor de Pulitzerprijs en dan vergeet ik Judith nog, die ook het nodige heeft aangevoerd. Ja ook hier nemen de vrouwen de regie in handen. Goede zaak.
De eerste wedstrijd was ‘zeer oud DEV tegen Zeer, zeer oud DEV. Ik was coach van de oudsten en Ad Spee van de iets jongeren ook met een gemiddelde leeftijd van 50. De snotneuzen zogezegd.
Bij die Old Stars is een toparbiter aangewezen die naar de naam Wim Kooiman luistert. Die straalt een discipline uit wat je niet zo vaak meer tegenkomt. Heeft ie te danken aan zijn vader die vroeger zijn gat met zijn houten klomp teisterde als hij uit de pas liep. Tegenwoordig doet hij dat meer met het gereedschap van deze tijd want ik zat als coach dicht tegen een gele kaart aan toen ik bij een voorsprong van de onzen, hem erop wees dat het bijna tijd was. Vraag: mag je een scheidsrechter uitlachen? Dat deed ik nou weer wel en volgens het scheidsrechters boekje moet je dan meelachen en dat gebeurde.
Mike etaleerde nog zijn enorme hoeveelheid schijnbewegingen en als progressie struikelde hij nu ook zelf over de bal. We speelden 2 x 15 en dan een uitslag van 4-4 neerzetten? Kom er maar eens om. Weinig speeltijd uiteindelijk, want het persoonlijke duel tussen Obi en Chima Oneyke duurde ongeveer wel vijf minuten. Alleen shirts waren ter beschikking gesteld. Dat waren kennelijk allemaal gekrompen shirts, want ze waren voor de meeste spelers te klein.
En dan komt die topwedstrijd. DEV tegen oud-DEV. De burgemeester deed de aftrap. Feilloos deed hij dat.. Wel een beetje door de organisatie vergeten dat daar ook een score bij hoort zoals de jeugd dat altijd doe na die eerste balaanraking. Ik zie in gedachten Mark al over een schot van onze burgervader heen duiken. Die eerste trap zag er in ieder geval goed uit. Wat wil je ook want hij had advies gekregen van zijn zoon die ooit door mij is getraind.
Robert van Woerkom behoorde bij de groep die tegen het huidige eerste speelde. Hij had nog bewijsmateriaal bij zich dat het eerste doelpunt buitenspel was. Anders hadden ze er niet doorgekomen. Nu werd het 5-0 of 0-5. Ik weet het niet meer. In ieder geval zat DEV aan de goede kan van de score. Van die wedstrijd kan ik niet zoveel vertellen want ik heb er voornamelijk met mijn rug erna toe gestaan en dat is de schuld van al die anderen die me aan de praat hielden.
Dat waren o.a. Willen van der Heijden en Chris Kraan. Leden van de Stichting Doorns Belang die het door hun belangrijke bijdrage mogelijk hebben gemaakt dat we de feestelijkheden rondom ons 100 jarig bestaan konden betalen. Hulde (en zachtjes hoorde ik iemand zeggen ‘voor de man die lulde’).
Ik had beloofd om Lonneke onze onvolprezen voorzitter te helpen met het uitreiken van aandenkens die ereleden en leden van verdienste kregen, maar ik werd weer eens opgehouden. Ik werd geacht spelers van de Old Stars een stikker te geven om daarmee die historische Glossy te verwerven. Wie wil er nou niet een boekwerk krijgen waarin o.a. een paar verhalen staan die voornamelijk zijn ontstaan na het zuigen op mijn duim. Lonneke brulde nog of ik uiteindelijk kwam. Ik gaf de hele stikkervellen aan Nico die mede daardoor ook nog benoemd werd tot erelid. Maar de consumptie munten hield ik in mijn zak. Dus Old Stars, als jullie een dure middag hebben gehad dan weten jullie waar dat aan ligt. . Dus niet het gevolg van het duurder worden van de benzine, maar door de rekening die je hebt moeten betalen aan consumpties. Als jullie van heinde en verre nog een keer langskomen dan kunnen jullie er zeker nog een op mijn naam nemen. Toen ik thuiskwam had ik nog twee van die muntjes in mijn zak en van die andere munten heeft de halve omgeving rondom mij zich lam gezopen
Die lijst van ereleden en leden van verdienste is te bewonderen in de gang van de kantine naar het hoofdveld. Henk Kramer werd daar ook benoemd tot ‘lid van verdienste’ en we wilden hem vooral nog een treetje hoger krikken door zijn naam met een C te schrijven.
En dan die reünie. Ik werd aangesproken door een prachtige vrouw met die bekende woorden ‘ken je me niet meer?’ Het was de vrouw van Klaas Hakkenberg en met hem stonden we natuurlijk gelijk in de praatstand. Tegen haar: Ik vond je vroeger al zo mooi en je bent nog niks veranderd. In zo’n hele drukke tent kun je zoiets wel zeggen.
Wim van Ede belde me nog dat hij die Glossy zo mooi vond ook zijn vader stond nog op de voorpagina. Hij was trouwens niet de enige. Ik heb wel 100 apps gehad hoe mooi dat blad was, hoe goed alles geregeld was en wat een geweldige stemming daar heerste. Een topdag volgens iedereen.
Job van Ginkel sprak ik ook weer eens. Nog nooit iemand bij DEV gehad, waar ik zoveel heibel mee heb gehad en waar ik zo vaak zo verschrikkelijk veel mee heb gelachen. Ik werd er nog door iemand op attent gemaakt dat hij ooit een wedstrijd in Culemborg speelde. Die pot begon om half twaalf. Om twaalf uur fluit de scheids af en iedereen kijkt verbaasd om zich heen. Job had namelijk aan de arbiter gevraagd of hij om twaalf uur even wilde stoppen want hij moest een of andere pil innemen. Daarna gingen ze gewoon weer verder.
Erik Segeren was er ook. Een van de deelnemers aan de Steinheimtochten die ooit samen met mijn lieve zoontje Hugo en Corine Veldhuizen elkaar min of meer toevallig in Amerika tegenkwam, waarna ze geskied hebben net over de grens in Canada. Ik hoor nog Corine toen aan me vertellen dat Jr., mijn nazaat dus, zo goed kon skiën, want hij ging keihard van een zwarte piste af. Dat skiën had ie nog nooit gedaan. Maar een kamikazepiloot was ie wel. Gelukkig toen niet gevallen
Twee keer moest ik kijken om Edwin Talsma te herkennen. Een van de geweldige spelers die ik heb mogen trainen. “Trainer” zei die eens tegen me “vandaag ga ik er voor de volle tachtig procent in”.
Jorden Stienstra was een van de spelers van de ‘Old Stars’. Ik heb wel drie keer moeten kijken om hem te herkennen. Boezemvriend van Fulco , mijn zoon en ook met me mee geweest naar Amerika, naar de zomervoetbalkampen.
Wat ongelooflijk leuk was het en wat heb ik een verhalen horen langskomen en toch had ik de pest in dat ik zoveel mensen niet heb gesproken. Die was er en die was er en die was er en die heb ik niet gesproken en die heb ik niet gesproken. Lulhannes.
